Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2016/13472 K.2018/4506

Taraflar arasında görülen davada İskilip Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.03.2016 tarih ve 2014/40-2016/734 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına annesi ... Üce tarafından 27/09/1985 tarihinde davalı İskilip Şubesi’nde 10203 numaralı Küçük Cari Hesabı açıldığını ve seri numarası belirtilen defterin verildiğini, hesaba son işlem tarihi 04/01/1990’a kadar 10.971 TL yatırıldığını, müvekkilinin bu hesaptan uzun bir süre haberi olmadığını, banka hesap defterinin evde tesadüfen bulunduğunu, bankaların kendilerine yatırılan paraları iade etmekle yükümlü olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.971 TL'nin 1990 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi/akdi faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava değerinnin 01/01/2005 yılında Türk Lirası’ndan 6 sıfır silinmesinden sonra 0,019971 TL olduğu, bu meblağında hesap işletim ücreti olarak davalı tarafça sıfırlandığı, davacıya ödenecek herhangi bir paranın kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.