KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2016/3112 E., 2016/3691 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2016
- Mahkemesi
- ........ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
- Tarihi
- 08/12/2015
- Numarası
- 2015/262-2015/1006
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada ....... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce 08/12/2015 verilen tarih ve 2015/262-2015/1006 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tasfiye memuru tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ........ tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, ....... İş Mahkemesi'nde görülmekte olan rücuen tazminat davasında ........ İnşaat firmasına husumet yöneltildiğini, davanın kabulüne karar verilmişse de Yagıtayca firmanın ticaret sicilinden terkin edildiği için kararın bozulduğunu, mahkemece ihya davası açmak üzere süre verildiğini ileri sürerek şirketin ihasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Ticaret Sicil Memurluğu yasal hasım olduklarını, aleyhlerine yargılama giderlerine ve vekalet ücretine hükmedilmemesini istemiştir.
Davalı tasfiye memuru, tasfiye işleminin usulüne uygun yapıldığını, tasfiye süresince alacaklıların başvuruda bulunmadığını, ihya talebinin haksız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirket aleyhine davacının alacak iddiası bulunmakta olup, davalı şirketin tasfiye sürecinin tamamlanmış kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, davalı tasfiye memuru hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı tasfiye memuru temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı tasfiye memurunun tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2016/3112, K. 2016/3691, 6 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama