KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2016/7677 E., 2018/1227 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Şubat 2018
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
...
Taraflar arasında görülen davada .... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/03/2015 gün ve 2014/1783-2015/81 sayılı kararı onayan Daire’nin 29/02/2016 gün ve 2015/7631 - 2016/2113 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili; dava dışı .... ait Ocak 2005 dönemine ilişkin 443.006,00 TL prim borcunun 14/03/2005 tarihinde müvekkili banka şubesine yatırıldığını, aynı gün şubece....hesabına 443.006,00 TL aktarılması gerekirken sehven 443,06 TL aktarıldığını, eksik kalan kısmın ise 16/03/2005 tarihinde....hesabına aktarıldığını, prim ödemelerinin son gününün 15/03/2005 tarihi olması nedeniyle ..... tarafından .....oplam 49.760,00 TL gecikme zammı uygulandığını, bu tutarın ..... tarafından faiziyle birlikte ödendiğini, bunun üzerine .... tarafından müvekkili aleyhine tazminat davası açıldığını ve davanın kabul edilerek kesinleştiğini,
müvekkili aleyhine başlatılan takip dosyasına müvekkili tarafından 146.609,87 TL ödeme yapıldığını ileri sürerek 146.609,87 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 29.02.2016 tarihli ilamı ile onanmıştır. Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
....
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2016/7677, K. 2018/1227, 20 Şubat 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama