KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2016/9318 E., 2018/1330 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Şubat 2018
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma
...
Taraflar arasında görülen davada .... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 12/02/2015 gün ve 2014/543 - 2015/141 sayılı kararı onayan Daire'nin 10/05/2016 gün ve 2015/11438 - 2016/5266 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili, davalı ve dava dışı .... kardeş olduğunu,....ne ortak olduklarını, .... adı altında iki adet restorant işlettiklerini, ekonomik sıkıntılar ve anlaşmazlıklar nedeniyle 30.10.2012 tarihli protokol düzenlendiğini, .... bulunan restorantın işletmesinin davalıya, .... restorantın dava dışı ..... devredildiğini, davacıya ise 600.000 TL ödeme yapılacağını..... devraldığı işyeri için müvekkiline toplam 400.000 TL bedelli senetler verdiğini, protokolde davacının açacağı yeni restorantın masa, sandalye, fırın, buzdolabı ile peşin kirasının davalı tarafından ödeneceğinin,
bu işlere karşılık 200.000 TL teminat senedi verileceğinin, taahhütler yerine getirilmezse senedin işleme konulacağının kararlaştırıldığını, davalının edimlerini yerine getirmediğini ileri sürerek, 200.000 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır. Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
....
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2016/9318, K. 2018/1330, 22 Şubat 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama