Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2016/9723 K.2018/2521

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/03/2016 tarih ve 2014/288-2016/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkettin TPE nezdinde 29, 30, 35, ve 43. sınıflarda yer alan emtialarda tescil edilmek üzere "..." ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, yapılan inceleme neticesinde 556 sayılı KHK 7/1-a maddesi uyarınca 35 ile 43. sınıftaki bazı mal ve hizmetlerde, 7/1-d uyarınca 43. sınıftaki “yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri” yönünden reddedildiğini,

bu ret kararına karşı yeniden inceleme taleplerinin YİDK kararı ile itirazlarının kısmen kabul edildiğini lakin 7/1-d maddesi yönünden 43. sınıfta yer alan “yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri” yönünden gerçekleştirilen itirazların ve markanın bu hizmetler yönünden reddine karar verildiğini, oysa “...” ibaresinin ticaret hayatında ve hususiyetle yiyecek ve içecek hizmetleri sektöründe olağan kullanıma haiz bir işaret olmadığını, “...” ibaresinin yabancı dilde dahi somut karşılığının bulunmadığını,

“...” ibaresinin davacı tarafından tescil süreci öncesinde de yoğun kullanıma bağlı olarak yüksek ayırt edicilik kazandığı ve sektöründe ciddi bir tanınmışlık elde ettiğini, tanıtım amacıyla ciddi reklam yatırımlarının yapıldığını belirterek YİDK kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili, “...” ibaresinin ticaret alanında herkes tarafından kullanılan işaret ve adları münhasıran veya esas unsur olarak içerdiğini, söz konusu ibarenin ilgili sektörde herkes tarafından kullanılabileceği ve bu nedenlerle de bir teşebbüsün mallarını ve hizmetlerini bir başka teşebbüsün mallarından ve hizmetlerinden ayırt edemeyeceğine karar verilerek itirazın reddedildiğini, söz konusu ibarenin özellikle yiyecek ve içecek sektöründe kullanıldığı ve ticaret alanında vasıf belirtmek üzere yaygın bir kullanımı haiz olduğunu,

herkes tarafından kullanılabilecek bu ibarenin davacı yanın marka hakkı kapsamında tekeline verilmesinin 556 sayılı KHK yönünden mümkün olmadığı; “food bar” ibaresinin https://translate.google.com.tr/ adresinde Türkçe’ye çevrildiğinde kelime anlamının “yemek çubuğu” olarak çıktığını, ayırt edici olmaması sebebiyle marka olarak tescil edilemeyeceğine karar verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, dava konusu marka başvurusu olan “...” ibaresinin ayrıt edici nitelik taşıdığı, hiçbir zihni çabaya ihtiyaç göstermeksizin doğrudan doğruya başvuru kapsamında yer alan ve çekişmeli bulunan 43. sınıfta yer alan “yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri” yönünden başlangıçtan itibaren tanımlayıcı olmadığı ve sektörde yaygın kullanımının bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, davacının marka tescil başvurusu olan “...” ibareli markanın tescil kapsamındaki 43. sınıfta yer alan "yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri" yönünden herkesin kullanımına açık işaret ve adlardan olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne aksi yöndeki YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Davacı taraf marka başvurusu evrakının tetkikinden "..." ibareli "yiyecek içecek sağlanması hizmetleri" yönünden TPE YİDK tarafından 556 sayılı KHK'nin 7/1-d maddesi uyarınca reddedildiği ve davacı tarafça bu kararın iptalinin talep edildiği anlaşılmaktadır.

Başvuru konusu ibarenin 556 sayılı KHK’nin 7/1-d maddesi yönünden tescil kapsamındaki "yiyecek ve içeçek sağlanması hizmetleri" açısından işaretin, belirli bir meslek, sanat veya ticaret gurubuna mensup herkes tarafından kullanılabilecek işaretler olarak nitelendirilip nitelendirilemeyeceği hususunda aralarında en az bir adet restoran işletmeciliği sektöründen bir bilirkişinin yer aldığı bilirkişi heyetinin görüşünün alınması gerekir.

Oysa mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişiler arasında bu nitelikte bir bilirkişi bulunmamaktadır. Dava mutlak ret nedenine dayalı olarak açılmış olmakla mahkemece başvuru konusu işaretin KHK'nin 7/1-d maddesinde bahsi geçer nitelikte olup olmadığının da re'sen değerlendirilmesi gerekir.

Bu açıdan bakıldığında somut olayda “...” ibaresinin hedef tüketici kitlesi açısından 43. sınıftaki yiyecek ve içecek sağlanması hizmet sektörü yönünden "üzerine yiyecek ve içecek çeşitleri konulan stand" anlamında serbest işaretlerden olup olmadığı hususunda aralarında sektör bilirkişinin de bulunduğu bir başka heyetten rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği halde mahkemece yazılı gerekçeyle ve yetersiz bilirkişi raporuna istinaden davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün davalı TPE yararına bozulması gerekmiştir.