Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2017/2465 K.2017/4383

verilen 19/07/2016 tarih ve 2016/118-2016/117 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili, müvekkilinin banka tarafından borçlulardan ...'ne 28/08/2015 tarihli 500.000 TL bedelli genel kredi sözleşmesine istinaden kredi kullandırıldığını, borçlulardan ...’in kefil olduğunu, kredi şartlarına uyulmaması ve borcun zamanında ödenmemesi üzerine borçlulara ihtar çekilerek 190.924,02 TL'nin ödenmesini istendiğini ancak ödemenin yapılmadığını, borçlu şahıslar hakkında icra takibi yapılmaması halinde şahsın mallarını kaçıracağı ve alacağın tahsilinin fiilen imkansız hale geleceğini, bu nedenlerle borçluların menkul ve gayrimenkul malları ile 3. şahıslardaki hak ve alacakları üzerine ihtiyati haciz konulmasını talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, kredi teminatı olarak ihtiyati haciz isteyen banka lehine birinci derecede 450.000,00 TL tutarında ipotek tesis edildiği anlaşıldığından ihtiyati haciz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili temyiz etmiştir.

İİK'nın 45. maddesi uyarınca, ipotekle temin edilmiş alacaklar için kural olarak adi takip yoluna gidilemez. Ancak, BK’nın 487. maddesi uyarınca, rehinle temin edilmiş alacak için ayrıca müteselsil kefil varsa, rehin alacaklısı müteselsil kefile karşı haciz yoluyla takip yapabilir. Bir başka ifadeyle, İİK'nın 45. maddesi hükmü, müteselsil kefiller hakkında uygulanamaz. Somut olayda da asıl borç için ipotek teminatı verildiği halde karşı taraf ...’in kefalet borcu için herhangi bir teminat verilmediğine göre mahkemece, asıl borç için ipotek teminatı verilmesinin müteselsil kefil olan karşı taraf için ihtiyati haciz talebinde bulunulmasına engel olmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmeyerek bozmayı gerektirmiştir.