Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2017/5008 K.2019/2123

Taraflar arasında görülen davada ... 12. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 08/06/2017 tarih ve 2016/23-2017/481 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar ve katılma yoluyla davacı vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı gerçek kişi ile müvekkili gerçek kişinin müvekkili şirketin ortağı bulunduğunu, bu şirketin faaliyet alanının TV programları, belgeseller v.s yapımlar hazırlamak ve pazarlamak olduğunu, fiilen işbölümü yapılarak müvekkili gerçek kişininin programların tasarlanması, üretilmesi ve uygulanması,

davalı gerçek kişinin ise satış ve pazarlama ile üçüncü kişilerle ilişki kurulması olarak belirlendiğini, müvekkili şirketin 2006 yılında ekonomik darboğaza girdiğini, davalı gerçek kişinin ortadan kaybolduğunu, kendisine ulaşılamadığını, müvekkili şirketin faaliyetinin devam ettirilmesi veya tasfiyesinin sağlanamadığını, davalı gerçek kişinin fiilen ayrılmasından önce TRT'ye 'Anla Beni' adlı programın sunulduğunu, nihai kabulün bildirildiğinde davalı gerçek kişinin fiilen şirketle ilişkisinin kesildiğini, buna rağmen anılan programı kendi adına yapma girişiminin olduğunu, müvekkilinin engellediğini,

daha sonra 20.05.2008 tarihinde kendisinin tek yetkili müdür olarak tayin edildiği ve ortaklarının yakınlarından oluşan davalı şirketi kurduğunun öğrenildiğini, müvekkili şirket ile aynı alanda faaliyette bulunmak üzere kurulan şirketin yine müvekkili tarafından hazırlanan ve davalı gerçek kişinin fiilen ayrılmadığı dönemde hazırlanan 'Suçlu Kim' adlı programın adının 'İpucu Kriminal' olarak TRT'de yayınlandığını, künyesinde davalı gerçek kişinin adının yazıldığını, davalıların haksız rekabette bulunduğu gibi davalı gerçek kişinin TTK'nın 547. maddesine aykırı davrandığını ileri sürerek,

145.000 TL maddi tazminat ile 5.000.00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının faaliyetini 2006 yılında sona erdirdiğini, 3 aylık ve 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, istemin zamanaşımına uğradığını, dava konusu programın kendi eseri olduğunu, fikri hak devri yapmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma kararı, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu programların TRT'de 2008 yılından beri yayınlandığı, dolayısıyla zamanaşımına ilişkin itirazın yerinde olmadığı, davalılar vekilinin 29/09/2009 tarihli dilekçesindeki TRT’ye son 5 bölümün Çekirge yapım üzerinden İpucu Kriminal adıyla yayınlandığına ilişkin beyan da dikkate alındığında programların birbirinin devamı niteliğinde olan yayınlar olduğu gerekçesiyle davanın davacı şirket yönünden kabulü ile “ipucu kriminal” ve “suçlu kim” adlı programların davalılar aracılığı ile yayınlanmasına yönelik haksız rekabet davranışlarının men'ine,

bilirkişi raporunda hesap edilen 190.000,00 TL tazmin bedeli ve dava dilekçesindeki talep gereği 145.000,00 TL maddi tazminatın ihtarnamede verilen süre doğrultusunda 11/11/2008 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı şirkete verilmesine, davacı Meral Aslankaya yönünden maddi tazminat bakımından önceki kararın kesinleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat isteminin de reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ve katılma yoluyla davacı vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı şirket vekilinin tüm, davalılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece, 5 adet dizi bölümü karşılığı, davalı şirkete, bölüm başı 38.000 TL’den olarak gerçekleştirilen ödemeden, söz konusu dizi için yapılan masraf ve maliyet giderleri düşüldükten sonra elde edilen net kazancın tahsiline karar verilmesi gerekirken bu hususta yeterli araştırma yapılmaksızın bölüm başına 38.000 TL ödemenin tümü dikkate alınarak hüküm kurulması doğru olmamış hükmün davalılar yararına bozulması gerekmiştir.