KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2017/841 E., 2019/212 K.·Mahkemesi :ticaret Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Ocak 2019
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/04/2015 gün ve 2013/662-2015/210 sayılı kararı onayan Daire’nin 13/10/2016 gün ve 2015/13720-2016/8106 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, ... 99/1 sayılı tebliğ ile resmi kurum mevduatlarına uyguladığı yıllık % 10 faiz oranı sınırlamasının, 2002/1 sayılı tebliğ ile yürürlükten kaldırıldığı halde, müvekkilinin davalı Banka'nın ... Akay ve ... Bankacılık Şubeleri nezdinde bulunan hesaplarına, o tarihteki cari faiz oranlarını uygulamamak suretiyle zarara uğramasına neden olduğunu ileri sürerek, 15 Mart 2002 tarihinden 28 Ekim 2002 tarihine kadar eksik tahakkuk ettirilen (8.653.663,27) TL faiz alacağının avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, talep olmadan faiz oranını değiştirme yükümlüklerinin olmadığını, davacının müvekkili ile yazışmaları sırasında %10 faiz oranına itiraz etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak, dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne, 8.638.005,73 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.
Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2017/841, K. 2019/212, 10 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama