Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/1296 K.2019/3116

Taraflar arasında görülen davada Karapınar Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 10/10/2016 tarih ve 2002/200 E. - 2010/188 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabul kısmen reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 05/10/2017 tarih ve 2017/763-2017/871 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; davalıların maliki, işleteni, sürücüsü, imalatçısı, sigortacısı olduğu otobüste müvekkillerinin eşi ve babalarının yolcu olarak bulunduğu sırada meydana gelen kaza sonucu vefat ettiğini, kaza nedeniyle müvekkillerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi için Karapınar Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açıldığını, mahkemece, meydana gelen kazada aracın imalinden kaynaklanan bir kusurun bulunmadığı, davalı ... Taş.

Ltd.'nin muvazaalı olarak tescil edildiğinin ispatlanamadığı, otobüs ikinci sürücüsü ...'ın olaya sebebiyet vermediği gerekçesiyle davalılar Mercedes Benz A.Ş., ..., Lüks İpek Taşımacılık yönünden davanın reddine, davacı eş için 5.000.- çocuklar Ahmet ve Kevser için 4.000.- diğer çocuklar için 2.000.- TL manevi tazminatın ve 81.794,82 TL maddi tazminatın diğer davalılardan tahsiline karar verildiğini, kararın davacılar ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edildiğini, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 30.11.2012 tarih ve 2010/15679 E.- 2012/19635 K. sayılı kararı ile onanıp kesinleştiğini,

daha sonra müvekkillerinin Anayasa Mahkemesi'ne yaptıkları bireysel başvuru sonucunda verilen 2013/7002 başvuru no'lu ve 11/05/2016 tarihli genel kurul kararında yaşamı koruma yükümlüğünün ihlal edildiğine ilişkin iddianın kabul edilemez olduğuna, yaşama hakkına ilişkin etkili bir yargılama sürecinin yürütülmediği iddialarının kabulünün gerektiğine karar verildiğini ileri sürerek,

6216 sayılı Kanun'un 50. maddesi gereğince yeniden yargılama yapılmasını, Anayasa Mahkemesi genel kurul kararının ihlale müteallik gerekçeleri göz önünde bulundurularak adil ve etkili bulunmayan yerel mahkeme kararının yenilenmesini ve Anayasa Mahkemesine yaptıkları bireysel başvurularının kabulü doğrultusunda karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince tüm dosya kapsamına göre; yargılamanın yenilenmesi talebinin ele alınabilmesi için yeni bir dava açılmasının gerektiği, davacılar vekilinin talebini yeni bir dava açma şeklinde yöneltmediği, yeni dava için gerekli olan harç ve gider avanslarının da yatırılmadığı, HMK.'nın 379/2. maddesi gereğince hakimin davayı esasına girmeden reddedebileceği gerekçesiyle davacılar vekilinin yargılamanın iadesi talebinin reddine karar verilmiştir. Davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce; mahkemece her ne kadar davacının talebinin HMK'nın 374 vd. maddelerinde düzenlenen yargılamanın iadesi istemine ilişkin olduğu kabul edilerek karar verilmişse de, davanın 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50. maddesine dayalı yeniden yargılama yapılarak, adil ve etkili bulunmayan mahkeme kararının yenilenmesi ve Anayasa Mahkemesinin bireysel başvurunun kabulü kararı doğrultusunda yeniden karar verilmesi istemine ilişkin olduğu,

Anayasa Mahkemesince bir ihlal kararı verilmesi halinde, ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yapılması gerekenlere açıkça hükmedileceği, gerekli görülürse ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosyayı ilgili mahkemeye gönderebileceği, yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde ise başvurucu lehine tazminata hükmedilebileceği veya başvurucuya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebileceği, somut uyuşmazlıkta ise Anayasa Mahkemesinin 11.05.2016 tarih ve 2013/7002 başvuru numaralı kararında,

davacıların yaşama hakkına ilişkin etkili bir yargılama sürecinin yürütülmediği iddialarının kabulüne ve davacılar yararına müştereken 30.000,00 TL. manevi tazminatın tahsiline hükmedildiği, Anayasa Mahkemesinin yeniden yargılama yapılması görüşünde olması halinde hüküm fıkrasında açıkça yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmesine karar verildiğinin belirtileceği, ilk derece mahkemesince davacı tarafın isteminin açıklanan gerekçe ile reddi gerekirken, yazılı gerekçelerle reddi doğru olmadığı gerekçesiyle HMK.'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince davacılar vekilinin ileri sürdüğü diğer istinaf sebeplerinin reddine,

davacılar vekilinin istinaf başvurusunun ilk derece mahkemesi hükmünün gerekçesine ilişkin olarak kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince Karapınar Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.10.2016 tarih ve 2002/200 E.-2010/188 K. sayılı ek kararının kaldırılmasına, davacıların isteminin açıklanan gerekçe ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar temyiz etmiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.