Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/1326 K.2019/2955

Taraflar arasında görülen davada ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 06/07/2017 tarih ve 2017/332-2017/519 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili bankanın müşterisi Akfel Yapı ve Tic. Ltd.

Şti.'ye 21.04.2001 tarihli Genel Kredi Sözleşmesi'ne istinaden kredi kullandırdığını, bu kredi ilişkisinin teminatını da Akfel Şirketi'nin iş ortaklığının davalı İSKİ için yaptığı "Avrupa Yakası 12. Kısım Müteferrik Atıksu ve Yağmursuyu Kanal İnşaatı” işiyle ilgili 08.06.2011 tarihli 25 nolu 2.325.137,96 TL'lik fatura alacağının 2.000.000,00 TL'lik kısmının temlikinin oluşturduğunu, temlik borçlusu durumunda olan davalıya temliknameden haberdar olabilmesi için 29.06.2011 tarihinde temlik sözleşmesinin tebliğ edildiğini, bildirimi 29.06.2011 tarihinde tebellüğ eden davalının hiçbir itirazda bulunmadığını,

bunun yanında müvekkilinin ... şubesi hesabına 16.08.2011 tarihinde 512.082,76 TL'lik ödeme yaptığını, ancak daha sonra ödeme yapılmadığını, iş ortaklığı ile İSKİ arasındaki sözleşmenin 12.5. maddesinde temlikin tamamen yasaklanmayıp, sadece idarenin iznine tabi tuttuğunu, yalnızca fatura alacağını temlik alan ve fatura üzerinde de herhangi bir kısıtlayıcı hüküm olmadığından temlikin izne tabi olduğunu bilemeyecek durumda olan bankaya karşı temlikin izne tabi olduğuna dair bir def'inin ileri sürülemeyeceğini,

temlik yasağının müvekkili bankaya karşı ileri sürülebileceğinin kabulünün varsayılması durumunda dahi İSKİ'nin kendisine noter kanalıyla bildirilen temlike ilişkin temlik yasağı def'ini ileri sürmeyip sessiz kalarak temlik işlemine zımnen rıza gösterdiğini ileri sürerek 1.487.917,24 TL alacağın 24.01.2012 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 2. maddesi hükmü gereğince işletilecek faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; yüklenici firma ile idare arasında imzalanan sözleşmenin 12.5. maddesinde bulunan "Yüklenici her türlü hak ediş ve alacaklarını idarenin yazılı izni olmaksızın başkalarına temlik edemez" hükmü gereğince genel müdürlük onayı alınmadan temlik yapılamayacağını, temlik için herhangi bir genel müdürlük onayının alınmadığını, davacı tarafından sözü edilen 512.082,76 TL tutarında ödemenin temlik ödemesi değil, firmanın hesabına yapılan bir ödeme olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; dosya kapsamında bulunan ve davalı ile dava dışı Akfel Ltd. Şti. - Yapı Kur Ltd.

Şti. ortaklığı arasında yapılan "Avrupa Yakası 12. Kısım Müteferrik Atıksu ve Yağmursuyu Kanal İnşaatı" işine dair sözleşmenin 12.5. maddesinde BK 162/1 kapsamında kalan sözleşmesel temlik yasağının bulunduğu, maddede yüklenicinin her türlü hak ediş ve alacaklarını idarenin yazılı izni olmaksızın başkalarına temlik edemeyeceği hüküm altına alındığı, buna göre dava dışı Akfel Ltd. Şti.-Yapı Kur Ltd.

Şti. ortaklığının davalıdan olan hak ediş alacağını davalının yazılı izni olmaksızın davacıya devretmesinin BK 162/1. maddeye ve sözleşmeye aykırı bir davranış olduğu, işbu temlikin davalıya bildirimi sonrasında davalının hareketsiz kalmasının temlike onay verdiği şeklinde yorumlanamayacağı, davalının akidi tarafından kendisine hak ediş ödemelerinin yapılması için bildirilen ve yine akidin kendisine ait olan, davacı bankanın kendisine ait olmayan bir hesaba yapılan hak ediş ödemesinin temlik sözleşmesi kapsamında temlik alana yapıldığının kabulünün mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.