Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/1464 K.2019/2911

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 06/10/2016 tarih ve 2014/487 E.- 2016/512 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nce verilen 04/01/2018 tarih ve 2017/329-2018/2 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, muris ...'nin 12/05/2007 tarihinde vefat ettiğini, tereke dosyasından verilen karar gereği terekenin Av. ... tarafından yönetildiğini, murisin İpsan Teks. San. A.Ş. de hissedar olduğunu, tereke dosyasından verilen yetki ile şirketin temsil edildiğini, tereke dosyasında yaptırılan bilirkişi incelemesi ile İpsan Teks San.

A.Ş.'nin iyi yönetilmemesi sebebiyle 2008 - 2012 yılları arasında zarar ettiğinin belirlendiğini, zararın doğmasına davalıların neden olduğunu, görevli olan yönetim kurulu üyelerine karşı bu davanın açılması konusunda tereke mahkemesince davacıya yetki verildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 100.000,00 TL maddi tazminatın zarar tarihinden itibaren işleyen reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, şirketin muris hayatta iken de zarar ettiğini, şirketin zarar etmesinde kusurlu olmadıklarını, ekonomik kriz, makinelerin eski olması ve piyasa şartları gibi nedenlerle şirketin zarar ettiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. İlk derece mahkemesince, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre şirket yöneticilerinin davacıları kasten ya da taksirle zarara uğrattıklarına dair bir delil elde edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12.Hukuk Dairesince, dava dışı İpsan A.Ş.'nin belirtilen yıllar dahilinde ve daha öncesinde de ara ara zarar ettiği, şirketin salt zarar etmesinin yöneticilerin yükümlülüklerini kusurlarıyla ihlal ettikleri anlamına gelmeyeceği, zararın eski teknoloji ürünü makinelerin kullanılmasından, işletme sermayesinin yetersizliğinden, kullanılan girdi maliyetlerinin karşılanamamasından, yönetim dahil yeterli donanıma sahip personelin bulunmamasından, maliyet hesaplanmasının sağlıklı yapılamamasından ve şirketin faaliyet gösterdiği sektörde rekabet edememesinden kaynaklandığı,

bu tarz zarar etme sebepleri esas alınarak yöneticilerin sorumluluğuna gidilemeyeceği, yöneticilerin somut olarak kusurlu davranışlarının ve kararlarının belirlenmesi ve hangi kusurlu eylemleriyle zarara sebebiyet verdiklerinin somutlaştırılması gerektiği, salt zarar etme vakıasının yöneticileri hukuken sorumlu tutmaya yetmediği gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, dava dışı İpsan A.Ş. yönetim kurulu üyesi olan davalıların kusurlarıyla şirketi sürekli zarar ettirdiklerini ileri sürerek 100.000,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile kendisine verilmesini istemiş, mahkemece de davalıların kasten yada kusurlu davranışlarıyla şirketi zarara uğrattığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

6102 sayılı TTK'nın 555. maddesine göre şirketin uğradığı zararların tazmini istemiyle açılan davada tazminatın şirkete ödenmesi istenebilir.

Şu halde, davanın bu nedenle reddi gerekirken İlk Derece Mahkemesince yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp vaki istinaf başvusu üzerine dosyanın gönderildiği Bölge Adliye Mahkemesince HMK 353/1b-2. maddesindeki düzenleme doğrultusunda yeniden esas hakkında bir hüküm kurulması gerekirken istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olması kanuna aykırı bulunmakla, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.