Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/2482 K.2019/7142

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 15/04/2016 gün ve 2015/335 - 2016/179 sayılı kararı onayan Daire'nin 07/02/2018 gün ve 2016/13083 - 2018/863 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili müvekkili şirket ile davalı banka arasında 29.05.2013 tarihinde genel kredi sözleşmesi imzalandığını, erken ödemede bulunmak isteyen müvekkiline davalı banka tarafından %7 erken ödeme komisyonu ödenmeden kredinin kapatılmayacağının belirtildiğini, bunun üzerine müvekkili tarafından mecburen davalıya %7 erken ödeme komisyonu ile 13.04.2015 tarihinde 1.300.241,32 TL ödemede bulunulduğunu, bu miktarın sözleşmede belirlenen oranın çok üstünde olduğunu,

oysa imzalanmış bulunan genel kredi sözleşmesine bakıldığında erken ödeme halinde %3 oranında komisyonun müvekkili şirketten tahsil edilebileceğinin yazılı olduğunu ileri sürülerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, fazladan ödenen 45.000,00 TL bedelin 13.04.2015 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanuna göre işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 12.04.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 46.783,39 TL'ye çıkartmıştır.

Davalı davanın reddini savunmuştur. Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi Dairemizce onanmıştır. Davalı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.