Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/4403 K.2020/2570

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 25/10/2017 tarih ve 2014/1334 E.- 2017/327 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 27/06/2018 tarih ve 2018/159 E.- 2018/671 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 18.02.2020 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... , davalılar Maliye Hazinesi, T.C.

Ulaştırma Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı İst. Liman Baş. Gemi Sicil Müd. adına Maliye Hazinesi vekili Av. ..., davalı ... İşlet. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin "Marmara C" isimli gemiyi maliki olan dava dışı 3K Denizcilik Ltd. Şti.’nden 22/07/2008 tarihli satım protokolü ile 2.300.000 USD’ye satın aldığını, davalı Gemi Sicil Müdürlüğünün gemi sicil tasdiknamesi düzenlediğini ve gemi sicilinde geminin yapım yılını “1988” olarak belirttiğini, keza davalı ...

Loydunun da sözkonusu gemiyi 2005 yılının Temmuz ayı itibari ile klaslayarak düzenlediği klas sertifikasında geminin yapım yılını “1988” olarak gösterdiğini, dolayısıyla geminin satım değerinin 1988 yılında inşa edildiğine güvenle belirlendiğini, ancak İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nin kesinleşen 2009/216 E. Sayılı dosyasında geminin yapım yılının “1972” olarak tespit edildiğini, böylece davalıların gemi ile ilgili gerekli,

yeterli incelemeleri ve denetimleri yapmadan gerçeğe aykırı belge düzenlediklerinden dolayı sorumlu olduklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik toplam 3.437.430 USD ve 179.725 TL’nin işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı sicil müdürlüğü ve hazine vekili, gemi donatanı tarafından ibraz edilen emniyet inşa, emniyet klas sertifikasına ve uluslararası tonilato belgesine dayalı olarak belgenin düzenlendiğini, daha sonradan talep üzerine geminin surveye tabi tutulduğunu, buna göre gemi sicil kayıtlarındaki inşa kayıtlarının 1972 olarak düzeltilip gemi tasdiknamesi tanzim edildiğini, geminin omurga - inşa tarihinin belirlenmesi konusunda Türk Uluslararası gemi sicilinin yetki ve sorumluluğu bulunmadığını, müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, gemiye müvekkili tarafından 2005 yılında klaslama yapılıp klas sertifikası düzenlendiğini, sertifikada yer alan bilgilerin gemi donatanı ve /veya işleteni tarafından müvekkiline verilen bayrak devleti (Gürcistan) tarafından düzenlenen sicil sertifikası, denize elverişlilik belgesi gibi belgeler ile geminin mevcut klas kuruluşu (...) tarafından düzenlenen belgelere göre yazıldığını, inşa yılının doğruluğunun tespit edilmesi görevinin bulunmadığını,

ayrıca Denizcilik Müsteşarlığı tarafından davacı şirket adına düzenlenen ve müvekkiline verilen 26/11/2008 tarihli denize elverişlilik belgesinde de geminin omurga tarihinin 1972, inşa tarihinin ise 1988 olarak gösterildiğini, davacının gemiyi satın alırken gerekli incelemeyi yapmakla yükümlü olduğu halde bu yükümlülüğünü yerine getirmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; geminin Türk bayrağına geçişine kadar önceki bayrak devleti olan Gürcistan yetkili makamlarınca tutulan kayıtlarda yapım yılının 1988 olarak gösterildiği, Türk bayrağına geçildikten sonra ise 23/06/2005 tarihli ulaşım tonilato belgesinde inşa yılının 1988 olarak gösterildiğinden TUGS (Türk Uluslararası Gemi Sicil) tastiknamesine de bu şekilde geçtiği, daha sonra İstanbul Liman Başkanlığı otoritelerince 22/07/2008 tarihinde yapılan survey sonrasında geminin Türk Uluslararası sertifikaları ve tonilato belgesinde inşa yılının 1972 olarak düzeltildiği,

geminin Temmuz 2005 tarihinde Türk Loydu klasına alındığı bilahare 3K Denizcilik firmasına satışı nedeni ile 21/03/2007 ve Marmara Denizciliğe satışı nedeni ile 31/08/2009 tarihinde düzenlenen klas sertifikalarında geminin omurgaya alınma tarihinin 1972 inşa yılının ise 1988 olarak gösterildiği,

Türk Loydu sözkonusu statü değişikliklerinde ilgilisi tarafından kendisine verilen belge ve başvuru formundaki bilgilere göre klas sertifikası yayınladığından davacı ile arasında sözleşmesel ilişki ve dolayısıyla sözleşmesel sorumluluğunun bulunmadığı gibi güven sorumluluğundan da bahsedilemeyeceği, davcaının satış protokolü gereği survey yaptırdığının da ispatlanamadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Bölge Adliye Mahkemesinde tüm dosya kapsamına göre; HMK 353/1.b.1. maddesi uyarınca, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.