Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/4893 K.2020/2547

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 30/06/2016 gün ve 2013/417 - 2016/618 sayılı kararı onayan Daire'nin 27/06/2018 gün ve 2016/12854 - 2018/4860 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket çalışanı olan ...'in 21.11.2011 tarihinde Derince (Kocaeli) Liman işletmesi sahasında müvekkilinin sigortalısına ait taşıtları kendi aracına yüklemek üzere sevk ederken, süratli ve dikkatsiz araç kullanımı sonucu aydınlatma beton direğine çarparak araçların bazılarının hasarına sebebiyet verdiğini, 4 adet 0 km aracın (3'ünün pert olmak suretiyle) zarar gördüğünü, müvekkilinin sigortalısı Nissan Otomotiv A.Ş'ye 45.216,19 Euro ödeme yaptığını,

yasal halef sıfatıyla işbu davanın açıldığını ileri sürerek 45.216,19 Euro'nun ödeme tarihinden itibaren işletilecek 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca devlet bankalarının Euro ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek oranda faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca, davanın kısmen kabulü ile 36.827,05 Euro'nun 24.02.2012 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4-a maddesinde belirlenen faiz oranlarının uygulanmak sureti ile hesaplanacak faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce açıklanan gerekçe ile onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere, zarar verici olayın meydana geldiği yerin Karayolları Trafik Kanunu'nun 2/2. maddesi uyarınca bu Kanun hükümlerinin uygulaması gereken yerlerden olduğunun anlaşılmasına göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.