KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2018/4935 E., 2020/2429 K.·Mahkemesi :fikri Ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2020
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 20/06/2016 gün ve 2015/166-2016/179 sayılı kararı onayan Daire'nin 25/06/2018 gün ve 2016/13289-2018/4766 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili, davacının tescilli “TSKB”, “TSKB Türkiye Sınai Kalkınma Bankası A.Ş.+ŞEKİL”, “TSKB ÇEVRECİYİZ TSKB ile önceliğimiz ÇEVRE”, “TSKEN”, “VERİSOR VERİSORBİR TSKB MARKASIDIR” ibareleri markalarının olduğunu, davalının “TFKBVKS” ibaresi için 9 ve 36. sınıfta yer alan mal ve hizmetler için 2014/22402 numara ile başvuru yaptığını, davacının yapılan yayına itiraz ettiğini, davacının itirazının YİDK kararı ile red edildiğini, markalar arasında iltibas oluştuğunu iddia ederek YİDK kararının iptali ile davalının 2014/22402 sayılı ‘TFKBVKS’ marka başvurunun hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı TPMK vekili, alınan kararlar ve yapılan işlemlerin usule ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep istemiştir.
Diğer davalı vekili, markaların benzer olmadığını, markalar arasında iltibas ihtimalinin doğmayacağını, ortalama tüketici nezdinde karıştırılmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.
Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2018/4935, K. 2020/2429, 5 Mart 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama