KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2018/5034 E., 2020/3455 K.·Mahkemesi :ticaret Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Temmuz 2020
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 15/12/2015 gün ve 2014/317 - 2015/838 sayılı kararı onayan Daire'nin 29/06/2018 gün ve 2016/9932 - 2018/4968 sayılı kararı aleyhinde davalı tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili ile Yalçın Leder Deri San Tic. Ltd. Şti. arasında 30/04/2007 tarih ve 110.000,00 TL bedelli ve 29/05/2008 tarih ve 400.000,00 TL bedelli iki adet genel kredi sözleşmesi imzalandığını, davalı ...'ın her iki krediyi borçlu ve kefil olarak imzaladığını, asıl borçlunun edimlerini yerine getirmemesi nedeni ile hesap kat ihtarnamesinin tebliğ edildiğini, borcun muaccel hale geldiğini, borcun ödenmemesi üzerine davalı aleyhine icra takibine başladıklarını, davalı borçlunun haksız olarak itiraz ederek takibi durdurduğu, davalının itirazlarının yerinde olmadığını ileri sürerek, itirazın iptalini, takibin devamını, %40'da aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, derdestlik itirazında bulunmuş, asıl borçlunun şirket olduğunu, müvekkilinin kefil olduğunu, 110.000,00 TL'lik kredi sözleşmesinde müvekkilinin imzasının dahi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.
Bu kez davalının karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalının HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2018/5034, K. 2020/3455, 6 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama