Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/5317 K.2019/6165

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13/09/2017 tarih ve 2016/695 E.- 2017/569 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21/09/2018 tarih ve 2018/281 E.- 2018/924 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Polimeks İnşaat A.Ş'ye ait malların, nakliyat emtia sigorta poliçesi ile müvekkil şirkete sigortalı iken davalılar tarafından Hollanda'dan Aşkaabat/Türkmenistan'a yapılan taşıma sırasında hasar görmesi nedeni ile sigortalıya 07/06/2016 tarihinde 53.193,37 TL ödeme yaptıklarını ileri sürerek, anılan meblağın 07.06.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, müvekkillerinin kendilerine düşen özen yükümlülüklerini yerine getirdiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davaya konu hasarlı malların 05/09/2015 tarihinde sigorta sözleşmesinin tarafı olan Polimeks A.Ş'ye tesliminden sonra davacı tarafça davalılara 10/08/2016 tarihli ihtar bildirimlerinin yapıldığı, bu ihtarlara karşı davalılarca verilen cevabın 24/08/2016 tarihinde tebliğ edildiği ve bu şekilde zamanaşımının durduğu 14 günlük sürenin eklenmesi halinde dahi davanın açılış tarihi olan 02/11/2016 tarihi itibari ile CMR 32/2 gereği 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; olaya uygulanması gereken CMR Konvansiyonu'nun 32/1-a maddesi uyarınca, kısmi kayıp, hasar veya gecikmelerde, zamanaşımı süresinin teslim tarihinden itibaren 1 yıl olduğu, aynı Konvansiyon'un 32/2. maddesine göre yazılı istemin, taşımacının bu istemi geri çevirmesine kadar zaman limitini erteleyeceği, somut uyuşmazlıkta da teslimin 05.09.2015 tarihinde gerçekleştiği, davacının 10.08.2016 tarihli ihtarının zamanaşımını durdurduğu,

ancak davalılarca bu talebin reddedildiği 19.08.2016 tarihli ihtarla sürenin işlemeye devam ettiği, bu durumda işbu davanın 02.11.2016 tarihinde ve zamanaşımı süresi geçirildikten sonra açıldığı, olayda TBK'nın 153 veya 154. maddeleri uyarınca başkaca bir zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi durumunun bulunmadığı, somut uyuşmazlığa TTK hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı,

kaldı ki bir an için aksi düşünülse dahi, davacı vekilince istinaf dilekçesinde dayanılan TTK'nın 855/3. maddesi uyarınca, davacının zararı ve faili, 01.10.2015 ekspertiz rapor tarihinde öğrendiğinin kabulünün gerektiği, bu durumda dahi davacının 10.08.2016 tarihli ihtarının, anılan maddede belirtilen 3 aylık süresinde olmadığından, davacının anılan hükümden istifade etme imkanının bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.