Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/5771 K.2019/6911

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/01/2017 tarih ve 2015/190 E.- 2017/11 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 05/11/2018 tarih ve 2017/1804 E.- 2018/2340 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde tescilli bulunan 2006/43853 nolu "NEXT&NEXTSTAR" ibareli markasının 34. sınıftaki tüm mallar için, 2006/24956 nolu "NEXTSTAR" markasının ise 34. sınıfın tamamı ile 14. sınıftaki "puro ve sigara ağızlıkları, sigara tabakaları, tütün kutuları, küllükler" emtiası bakımından markaların tescil tarihinden itibaren 5 yıldan fazla süredir kullanılmadığını ileri sürerek 556 sayılı KHK'nın 14. maddesi gereğince davalı adına tescilli 2006/43853 nolu markanın 34. sınıftaki tüm mallar için, 2006/24956 nolu markanın ise 34. sınıfın tamamı ile 14. sınıftaki "puro ve sigara ağızlıkları, sigara tabakaları, tütün kutuları, küllükler" emtiaları yönünden iptalini ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığını, müvekkilinin dava konusu markaları kullandığını, markaların tanınmış ve dünyanın pek çok ülkesinde de tescilli olduğunu" savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; 556 sayılı KHK'nın 14. maddesinin Anayasa Mahkemesi tarafından iptali nedeniyle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ancak dava tarihinde davacının davayı açmakta haklı olduğu, dosya kapsamı itibariyle davalının dava konusu markalarını kullandığını ispat edemediği sonucuna varılarak yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalıdan tahsiline hükmetmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; mülga 556 sayılı KHK'nın 14. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nce 2016/148 E., 2016/189 K. sayılı kararıyla iptal edildiğini, iptal kararının yürürlüğe girdiği 06.01.2017 tarihi ile 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 10.01.2017 tarihi arasında 4 günlük bir yasa boşluğu bulunduğu,

06.01.2017 tarihinde davanın yasal dayanağının ortadan kalktığı, bu boşluğun TRIPS Anlaşması ya da Paris Sözleşmesi hükümleriyle doldurulamayacağı, marka hakkının mülkiyet hakkı olması nedeniyle temel haklar arasında yer aldığından bu hakkın hakimin boşluk doldurması yoluyla değil ancak yasa ile sınırlanabileceği,

davanın reddi kararı verilmesi gerekirken konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de istinafa gelen tarafın sıfatı ve bu hususun istinaf sebepleri arasında ileri sürülmemiş olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.