Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/2156 K.2021/3184

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 08.12.2015 gün ve 2006/360 E. - 2015/458 K. sayılı kararı onayan Daire'nin 25.02.2019 gün ve 2018/851 E. - 2019/1461 K. sayılı kararı aleyhinde ayrı ayrı davalılar vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, Türk Telekom A.Ş’nin, 1997 yılında, davalı şirketin de aralarında bulunduğu bir takım firmalarla 20 il merkezi ve bağlı ilçelerde, konusu kablo TV sistemlerinin yapılması olan, 10 yıl süreli, gelir paylaşım esasına dayalı sözleşmeler imzaladığını, sözleşmeler gereğince firmaların, sözleşmeye konu yerlerde Kablo TV alt yapı şebekesini kurma ve sistemin bakım ve onarımını yapmayı üstlendiğini, akabinde, 5335 sayılı Kanun uyarınca ek 33. maddede yapılan değişiklikler ve 406 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde hükmü ile Türk Telekom’a ait olan,

Kablo TV alt yapı şebekesi ve teçhizatlarının mülkiyetinin müvekkiline devredildiğini, böylece müvekkilinin kablo TV'ye ilişkin sözleşmelerde Türk Telekom'un halefi olduğunu, Türk Telekom A.Ş ile davalı şirket arasında imzalanan sözleşmenin 3. maddesiyle, sözleşmenin 10 yıl süreyle geçerli olacağının ve bu sürenin hitamında sistemi oluşturan teçhizat, şebeke ve malzemelerin mülkiyetinin Türk Telekom'a intikal edeceğinin, bu devir karşılığında ise davalı firmaya 100.000.- TL ödeneceğinin kararlaştırıldığını, ayrıca anılan sözleşmenin 25. maddesiyle,

davalı firmanın sözleşmelerin konusu işe ilişkin lisans alması halinde sözleşmenin sona ereceğinin de öngörüldüğünü, davalının zikredilen nitelikte bir lisans almasıyla sözleşmenin sona erdiğini ve böylece alt yapı şebeke ve teçhizatlarının mülkiyetinin müvekkiline intikal ettiğini, ancak, davalılarca mülkiyetin müvekkiline intikal ettiğinin kabul edilmediğini, davalı TMSF tarafından 29.06.2006 gün ve 58 sayılı haciz varakaları ile yukarıda zikredilen Kanun ve protokol hükümleriyle mülkiyeti müvekkiline devredilen menkul mallara 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre başlatılan takip neticesinde haksız bir şekilde haciz konulduğunu,

yapılan işlemin 6183 sayılı Yasa'nın 66 ve 67.maddelerine aykırı olduğunu, haciz mahallinin takip borçlusu ile doğrudan veya dolaylı olarak ilgisi bulunmadığını ileri sürerek, davalı TMSF'nin 29.06.2006 tarih ve 58 sayılı haciz varakası kapsamında davalı ... A.Ş'nin olduğunu iddia ettiği ve haciz koyduğu tüm şebeke, sistem ve malzemelerin mülkiyetinin müvekkili şirkete ait olduğunun tespitini, istihkak taleplerinin kabulü ile konulan hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, Türksat A.Ş'nin, 29.06.2006 tarih ve 58 sayılı haciz varakası ile haczedilen menkul eşyaların maliki olduğunun tespitine ve hacizlerin kaldırılmasına dair kararın davalı idare ve davalı şirket vekillerince, ek kararın ise davalı şirket vekilince temyizi üzerine Dairemizce asıl karar onanmış, ek kararın temyizi ise süresinde temyiz edilmediğinden reddedilmiştir.

Bu kez davalılar vekilleri ayrı ayrı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

(1) Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... San. ve Tic. A.Ş vekilinin Dairemizin 25.02.2019 tarih ve 2018/851 Esas ve 2019/1461 Karar sayılı ilamı ile temyiz başvurusunun süreden reddi kararına yönelik HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

(2) Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı TMSF vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.