Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/3311 K.2020/1575

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 25/09/2017 tarih ve 2014/323 E.- 2017/818 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nce verilen 21/03/2019 tarih ve 2018/56 E.- 2019/356 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle 6100 sayılı Kanunun’un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi olan 2019 yılı itibariyle 58.800,00 TL'dir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı yanca, 19.800,00 Euro’nun davalıdan tahsili talep edilmiş, ilk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile, 17.528,00 Euro’nun davalıdan tahsiline karar verilmiş, karara karşı davalı şirket vekilince yapılan istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir. Davalı aleyhine hükmedilen 17.528,00 Euro’nun dava tarihi olan 24.12.2010 tarihi itibariyle Türk Lirası karşılığının 41.942,75 TL olduğu gözetildiğinde Bölge Adliye Mahkemesi kararının miktar itibariyle temyizi kabil olmayıp, kesin olduğu anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceğinden davalı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.