Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/3619 K.2021/1358

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 05.12.2017 gün ve 2016/796 - 2017/1072 sayılı kararı onayan Daire'nin 10.06.2019 gün ve 2018/2656 - 2019/4202 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın davalı ...’a tüketici kredisi sözleşmesine istinaden 2.500.- TL'lik kredi açtığını, diğer davalının müşterek borçlu ve müteselsil kefil olduğunu, davalıların çalıştığı şirketin ise teminat vererek borca ortak olmak suretiyle bir anlamda asıl borçlu konumunda bulunduğunu, kredinin ödenmediğini ileri sürerek dava tarihi itibariyle 67.577,46 TL'ye ulaşan alacağın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.