Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/4012 K.2020/2214

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/02/2014 tarih ve 2013/207-2014/47 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 43. sınıftaki Yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri. Geçici konaklama hizmetleri (gündüz bakımı (kreş) hizmetleri dahil).

Hayvan bakım evleri hizmetlerini içeren, "end hotels group" ibareli, 2012/54718 sayılı marka tescil başvurusunun Markalar Dairesi tarafından dava dışı şirkete ait "end yemek catering" ibareli marka mesnet alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi uyarınca reddedildiğini, ret kararının kaldırılması amacıyla itirazda bulunduklarını, ancak itirazın YİDK'nın 2013/M-3693 sayılı kararıyla reddedildiğini, başvuru konusu işaretle redde mesnet alınan marka arasında ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunmadığını, bu farklılıkların işaret ve redde mesnet markaları ayırt edilemeyecek derecede benzerlikten çıkardığını ifade ederek,

başvurularının reddine dair YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TPMK vekili, başvuru konusu işaretle redde mesnet alınan markaların END esas ve ayırt edici unsurlu olduklarını, aynı hizmetleri içerdiklerini, "hotels group" ve "yemek catering" ibarelerin markalarda yapılacak işleri gösteren yardımcı unsur konumunda bulunduklarını, marka ve başvuru konusu işaretin görsel, sescil ve anlamsal olarak bıraktığı izlenim itibarı ile ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzer olduklarını, bunun ilk bakışta ve açık olarak görüldüğünü, çünkü başvuru ile redde mesnet markaların "END" ifadesi itibariyle de dikkat çekici seviyede benzer olduklarını,

davacı başvurusunun konusu olan işaretin mutlak ret nedeninden etkilenmeksizin tescilinin mümkün olmadığını, ret kararının hukuka uygun olduğunu ifade ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; redde mesnet alınan "end yemek catering" ibareli markanın asıl ve ayırt edici unsurunun "END" ibaresi olduğu ve bu ibarenin doğrudan 43. sınıftaki hizmetler bakımından vasıf bildirici niteliğinin bulunmadığından somut ve soyut olarak ayırt ediciliğinin yüksek seviyede olduğu, başvuru konusu işaretin de "end hotels group" ibareli olduğu, bu işaretin de asıl ve ayırt edici unsurunun "END" ibaresi tarafından temsil olunduğu, çünkü "hotels group" ibaresinin "END" ibaresine göre geri plânda bırakıldığı, markaların her birindeki "END" ibaresi itibarıyle görsel, sescil ve anlamsal olarak iki işaretin ayırt edilemeyecek derecede benzer oldukları yönünde intiba doğmasının kaçınılmaz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmitir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.