Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/5162 K.2020/1579

Taraflar arasında görülen davada Konya 1.Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 26/12/2017 tarih ve 2017/575 E- 2017/1205 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne-usulden reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 09/10/2019 tarih ve 2018/1456 E- 2019/1184 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline davalı şirketlerin Almanya'da bulunan temsilcileri ve yöneticileri tarafından o tarihte Almanya'nın para birimi üzerinden toplam 125.075 Alman Markı vererek hisse senedi sertifikası adı altında bir satış yapıldığını, müvekkiline bugüne kadar vaat edilen kâr payı adı altında hiçbir ödeme yapılmadığı gibi defalarca talep edilmesine rağmen ödediği bedelin de iade edilmediğini ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, 125.075 Alman Markı karşılığı 60.000 Euro ortaklık pay bedelinin tahsil tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası olarak ve 04/03/2001 tarihinden işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, kesin hüküm itirazında bulunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir..

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 29/07/2011 tarih 2010/275 Esas 2011/385 Karar sayılı dosyasının davacısının davacı ..., davalılarının ise Kombassan Holding A.Ş, Kombassan İnşaat Tarım ve Sanayi İşletmeleri Tic.

A.Ş. olduğu, davanın 09/06/2010 tarihinde açıldığı, 125.075 DM karşılığı 60.000 Euro ortaklık pay bedeli alacağın 04/03/2001 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte tahsil tarihindeki döviz kuru üzerinden Türk Lirası olarak davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsilinin talep edildiği, yapılan yargılama sonunda davacının davasının esastan reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği, zikredilen dava ile huzurdaki davanın taraflarının, netice-i talebinin ve sebeplerinin aynı olduğu gerekçesiyle, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacı yanın sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı ancak davanın usulden reddine karar verilmesine rağmen davacı aleyhine nispi vekalet ücreti takdirinin doğru görülmediği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine ve davalı yararına maktu vekalet ücreti takdirine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.