Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/5352 K.2020/3920

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 06.05.2019 tarih ve 2017/656-2019/405 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı şirket tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki nedeniyle müvekkilinin davalıdan vade farkı faizi ve cari hesaba dayalı toplam 38.795,67 TL alacaklı olduğunu ileri sürerek, bu tutarın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kestiği 14.02.2014 tarihli vade farkı faturasının haksız olduğunu, müvekkilince iade edildiğini, taraflar arasında yazılı bir sözleşme hükmü bulunmadıkça vade farkı istenemeyeceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından düzenlenen faturaların davalı defterlerine kaydından sonra 6102 sayılı TTK'nın 1530/4-a bendi uyarınca 30 gün eklenip bulunan bu tarihten her bir faturanın ödendiği tarihe kadar faiz hesabı yapılmak suretiyle davacı tarafından hak kazanılan temerrüt faizi tutarının bulunması ve 6098 sayılı TBK'nın 100, 101 ve 102. maddeleri uyarınca mahsup işleminin yapılmasına yönelik alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek,

davacının talebi ile bağlı kalınarak 9.350,49 TL devir alacağı ve 29.445,18 TL vade farkından kaynaklanan alacak olmak üzere toplam 38.795,67 TL alacağı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, talep ile bağlı kalınarak 9.350,49 TL devir alacağı ve 29.445,18 TL vade farkından kaynaklanan alacak olmak üzere toplam 38.795,67 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davacının talep ettiği vade farkının temerrüt faizine ilişkin olduğunun anlaşılması nedeniyle, bu yöne ilişkin temyiz itirazının Dairemizin 2016/1007 E., 2017/3634 K. sayılı ilk bozma ilamında da reddedilmiş olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentler dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, satış sözleşmesinden kaynaklanan bakiye alacak ve geç ödeme nedeniyle temerrüt faizinin tahsili isteminden ibaret olup, mahkemece Dairemiz bozma ilamı sonrasında üç ek rapor alınmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmiştir.

Ancak davacı, 18.07.2014 tarihli açıklama dilekçesinde; dava konusu edilen alacağın 9.350,49 TL’sinin asıl alacak olduğunu ve bu meblağın talep edildiğini belirtmesine rağmen, mahkemece ilk kararda 5.717,49 TL asıl alacağa hükmedilmiş olup, davacı tarafından bu karar temyiz edilmemekle bu yönden davalı yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Bu durumda, usulü kazanılmış hak gözetilmeyerek bu kez talep gibi 9.350,49 TL asıl alacağa hükmedilmesi doğru olmadığından, kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

3- Dairemiz bozma ilamının 2 numaralı bendinde asıl alacak ve faiz hesabının ne şekilde yapılması gerektiği detaylı şekilde açıklanmış olup, bilirkişinin 2. ve 3. ek raporlarında davacının tek taraflı olarak düzenlediği ve davalı tarafından kabul edilmeyen 14.02.2014 tarihli faturaya dayalı olarak faturadaki miktar kadar faiz alacağının olduğu kabul edilip hüküm kurulması da doğru olmamış kararın açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.