Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/136 K.2020/3802

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 01.03.2018 tarih ve 2016/87 E.- 2018/48 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.10.2019 tarih ve 2018/1498 E.- 2019/1031 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2014/76386 sayılı "GARANTİ İPLİK" asıl unsurlu marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilince adına tescilli "GARANTİ" asıl unsurlu markalara dayalı olarak söz konusu başvuruya müvekkilince yapılan itirazın, Markalar Dairesi Başkanlığınca kısmen kabul edilerek bir kısım mal ve hizmetlerin başvuru kapsamından çıkarıldığını, 22. ve 23. sınıflar yönünden ise yaptıkları itirazın reddedildiğini, bu yönden Markalar Dairesi kararına yaptıkları itirazın ise YİDK tarafından reddine karar verildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, işaretler arasındaki benzerliğin açık bulunduğunu,

müvekkili banka adına tescilli 2008/34002 sayılı "TURKO GARANTİ" ve 2005/26890 sayılı "Potanın Perileri GARANTİ" ibareli markaların kapsamlarında yer alan 24 ve 25. sınıf malların, dava konusu başvuru kapsamında kalan mallarla ilişkili olduğunu, davalı başvurusunun tescili halinde müvekkili markalarının tanınmışlığından haksız yarar elde edeceğini, ayrıca dava konusu başvurunun 556 sayılı KHK m. 7/1-a ve c hükümleri kapsamında da tesciline izin verilmesinin hatalı olduğunu, başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek,

YİDK'in 2016-M-256 sayılı kararının iptaline ve tescili halinde dava konusu markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında, başvuru kapsamında kalan 22 ve 23. sınıf mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas ihtimalinin bulunduğu, aynı KHK'nın 8/4 maddesinde aranan koşulların oluşmadığı, davalının tesciline izin verilen mallar açısından haksız rekabet fiilini işlediği, dava konusu başvurunun, uyuşmazlık konusu emtia açısından 556 sayılı KHK'nın 7/1-a ve c maddeleri anlamında tesciline engel bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'in 2016-M-256 sayılı kararın iptaline, dava konusu markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.