Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2369 K.2021/3601

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 23.10.2018 tarih ve 2017/186 E. - 2018/374 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 13.03.2020 tarih ve 2018/2096 E. - 2020/377 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi birleşen davada davalı vekili ve asıl davada davalı Kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin 2015/86398 sayılı "JOY" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davalı şirketin adına tescilli "JOY" asıl unsurlu markalara dayalı olarak bu başvuruya yaptığı itirazın Markalar Dairesi Başkanlığınca reddine karar verildiğini, bu karara karşı davalı şirket tarafında yapılan itirazın, YİDK tarafından kabul edildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı bulunduğunu, müvekkilinin "Joy" isimli küçük ölçekli bir yayınevinin sahibi olduğunu, markasına yaptığı yatırımlarla kısa zamanda büyük mağazalarda yer alan kitaplarının bulunduğunu, markaya ilişkin reklamların basında yer aldığını,

davalı şirketin faaliyet dahi göstermediği alanda müvekkil şirketin marka tesciline itiraz ederek kötü niyetli olarak tekel oluşturmaya çalıştığını, davalı şirketin yayınevi olmadığını, okur yazarın bir kitabı alırken yayınevinin hangisi olduğuna değil, yazarın kim olduğuna dikkat ettiğini ve ilgili kitabın ne anlattığına odaklandığını, dolayısıyla müvekkili başvurusu ile redde mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını, tarafların farklı sektörlerde faaliyet gösterdiklerini ileri sürerek, YİDK'in 2017-M-816 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, müvekkilinin itirazına mesnet markalar ile dava konusu başvuru arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, müvekkiline ait tescilli markaların toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyi nedeniyle başvurunun tescili halinde haksız yarar sağlanacağını, müvekkil markasının ayırt edici karakterinin zedeleneceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı Kurum vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru kapsamındaki "Sempozyum, konferans, kongre ve seminer düzenleme, idare hizmetleri. Dergi, kitap, gazete gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler. Fotoğrafçılık hizmetleri" yönünden dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunduğu, bunun dışında kalan "Tercüme hizmetleri" yönünden ise böyle bir tehlikenin bulunmadığı, bu hizmetler yönünden aynı KHK'nın 8/4 maddesi koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2017-M-816 sayılı kararının "tercüme hizmetleri" yönünden iptaline, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, "JOY" ibareli başvuru ile redde mesnet "JOY" asıl unsurlu markalar arasında başvuru kapsamındaki "Sempozyum, konferans, kongre ve seminer düzenleme, idare hizmetleri. Dergi, kitap, gazete gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler.

Fotoğrafçılık hizmetleri" yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, dolayısıyla anılan hizmetler yönünden iptali istenen YİDK kararının yerinde olduğu, iltibas değerlendirmesinde marka kapsamları esas olduğundan tarafların farklı sektörlerde faaliyet göstermelerinin de varılan sonucu değiştirmeyeceği, buna karşılık başvuru kapsamındaki "tercüme hizmetleri" ile redde mesnet markaların kapsamlarındaki mal ve hizmetler arasında benzerlik bulunmadığı,

emtia benzerliğine ilişkin koşul gerçekleşmediğinden anılan hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi koşullarının gerçekleşmediği, itiraz aşamasında sunulan bilgi ve delillerle redde mesnet markaların tanınmış olduklarının ispat edilemediği, bu itibarla aynı KHK'nın 8/4 maddesi koşullarının da somut olayda bulunmadığı, mahkemece de açıklanan gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verildiğinden taraf vekillerinin istinaf itirazlarının yerinde olmadığı,

HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında karar verilmesi gerektiği, Mahkemece idare mahkemesi kararının kesinleşme tarihine ilişkin evrakın getirtilerek dosyada mevcut eksikliğin giderildiği gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile Türk Patent YİDK'in 2017-M-816 sayılı kararının 41/08. sınıfta yer alan "tercüme hizmetleri" yönünden iptaline, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karar, birleşen davada davalı vekili ve asıl davada davalı Kurum vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.