Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2445 K.2020/3909

Taraflar arasında görülen davada Niğde 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 24.10.2017 tarih ve 2016/350 E. - 2017/485 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 13.06.2018 tarih ve 2018/371 E. - 2018/426 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalı arasında taşınmaz alım-satımı konusunda adi yazılı anlaşma yapıldığını, bu anlaşma gereği 100.000,00 TL peşinat olarak davalıya ödendiğini, sözleşme yapıldıktan ve 100.000,00 TL peşinat davalıya ödendikten sonra sözleşme gereklerinin yerine getirilmesinin mümkün olmadığının anlaşıldığını belirterek haksız şekilde peşinat olarak alınan 100.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmede belirtilen taahütlerin yerine getirildiğini ve sonradan şekil şartına riayet edilmediğine dayanılarak sözleşmenin geçersizliğinin ileri sürülmesinin iyiniyet kuralları ile bağdaşmayacağını, 100.000.- TL’nin sözleşmede cayma bedeli olarak kararlaştırıldığını ve davacı tarafça istenilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davalının sözleşme gereklerini yerine getirdiği, davacının davalının edimini ifasından sonra sözleşmeden dönmesinin ve daha sonra tacir olarak yaptığı sözleşmenin şekil şartı nedeniyle geçersizliğini ileri sürmesinin TMK 2. maddesinde belirtilen iyi niyet kurallarıyla bağdaşmadığı, sözleşmede cayma bedeli olarak belirtilen tutarın alıkoyulması ve geri ödememesinin TBK 178 maddesine ve sözleşmeye uygun olduğu gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş olup, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince yapılan yargılama sonunda, taraflar arasında imzalanan taşınmaz satım sözleşmesinin adi yazılı şekilde yapıldığı, resmi şekilde düzenlenmediği için geçersiz olduğu, geçersiz sözleşme içerisinde düzenlenen cezai şarta ilişkin hükmün de geçersiz olacağı, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davalının, davacıdan peşinat olarak aldığı 100.000,00 TL'yi davacıya iade etmek zorunda olduğu gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, HMK'nın 353/1-b-2.maddesi gereğince yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulüne, 100.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş olup, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.