Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2709 K.2020/5845

Taraflar arasında görülen davada Elbistan 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 24.05.2018 tarih ve 2018/117 E- 2018/138 K. sayılı kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 30.11.2018 tarih ve 2018/1820 E- 2018/1597 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalının kendisine hileyle anlaşmalı boşanmaya dair evraklarla birlikte boş bir bono imzalattığını ve bu bonoyu 80.000.- TL tutarlı olarak tanzim ederek kendisi aleyhine icra takibi başlattığını ileri sürerek, kendisinin icra takibinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, davada hak düşürücü sürenin dolduğunu esasa ilişkin olarak da, dava konusu bononun taşınmaz satışından kaynaklanan alacağa istinaden düzenlendiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı tarafından dava konusu bononun davacıdan hile ile alındığının ileri sürüldüğü, davacı aleyhine başlatılan icra takibinde ödeme emrinin davacıya 19.06.2009 tarihinde tebliğ edildiği, ödeme emrinin tebliği ile hileli işlemin davacı tarafından öğrenildiğinin kabulü gerektiği, davanın bir yıllık hak düşürücü süreden sonra açıldığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemece hak düşürücü süre dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacının istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.