Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2868 K.2020/5401

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 3. Tüketici Mahkemesi'nce verilen 13.12.2016 tarih ve 2015/641 E- 2016/1537 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi’nce verilen 01.06.2017 tarih ve 2017/595 E- 2017/645 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarile 41.530 TL'dir.

Davacı vekili toplam 45.757,93 TL yönünden itirazın iptalini talep etmiş, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın 30.573,85 TL'lik kısmının kabulüne, fazlaya yönelik 15.184,08 TL'lik istemin reddine karar verilmiştir. HMK'nın 362. maddesi hükmünün 2. cümlesine göre davacı vekilinin temyize konu ettiği reddedilen miktar yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekillinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.