Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/4002 K.2021/3859

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.05.2017 tarih ve 2016/1204- 2017/511 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı banka bünyesinde devren birleşen Toprakbank A.Ş ile asıl kredi borçlusu Lime Tekstil Gıda San. ve Tic.Ltd.Şti. arasında genel kredi sözleşmesi imzalandığını, davalının müşterek borçlu müteselsil kefil olduğunu, asıl borçlu ve kefil davalının genel kredi sözleşmesi kapsamında kullanılan teminat mektuplarının komisyonları ile işlemiş faiz ve ferilerini ödemede temerrüte düşmesi üzerine tüm kredi hesaplarının ihtarname ile kat edildiğini, hesapların kat edilmesine rağmen borcun ödenmemesi üzerine asıl borçlu ve kefiller aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının borca ve ferilerine itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının takip dayanağı genel kredi sözleşmesi ve ek genel kredi sözleşmesinde müşterek borçlu ve müteselsil kefil olduğunu, ek genel kredi sözleşmesinin 08.12.1998 tarihinde imzalandığını, ancak genel kredi sözleşmesinin 08.12.l998 gününden önce imzalandığının kesin olmakla beraber dosya içerisindeki sözleşmeden tam tarihin anlaşılamadığını, Borçlar Kanunu’nun 598., 6101 Sayılı Kanunun 5/(2) ile aynı kanunun genel hüküm içeren 3/(1).maddeleri ve takip dayanağı olan genel kredi sözleşmesi ile ek genel kredi sözleşmesi uyarınca davalının kefalet sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile, İstanbul 3.İcra Müdürlüğünün 2013/4429 Esas sayılı dosyasından davalının yaptığı itirazın tahsilde tekerrür olmamak üzere 29.582,35 TL asıl alacak, 40.084,19 TL işlemiş faiz, 2.004,80 TL BSMV olmak üzere 71.761,34 TL üzerinden iptaline, takibin bu miktardan devamına, takip tarihinden itibaren yıllık % 72 temerrüt faizi ve bu faiz üzerinden % 5 gider vergisi tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Anayasanın 141,III hükmüne göre, “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” HMK'nın 297. maddesinde de mahkeme kararının içeriğinde bulunması gereken öğeler açıklanmıştır. Gerekçe, kararının denetiminin yapılabilmesi ve tarafların kararın doğruluğu veya yanlışlığı konusunda fikir sahibi olmasını sağlayarak kanun yollarına başvurma konusundaki tutumlarının belirlenebilmesi açısından önemli bir işlev görür. Bu Anayasal ve yasal zorunluluklara rağmen, mahkemece verilen kararda HMK'nın 297. maddesine aykırı davranılarak kararın gerekçesiz olarak yazılması usul ve yasaya aykırıdır.