Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/4405 K.2021/5693

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.03.2018 tarih ve 2017/283 E- 2018/237 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nce verilen 14.11.2019 tarih ve 2018/1201 E- 2019/1592 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi temlik alan davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibariyle 58.800.- TL'dir.

Bölge adliye mahkemesince verilen karara karşı yalnızca davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuş olmakla birlikte, temyiz edilen meblağ 2.284,79 TL olup, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı temlik alan Efes Varlık Yönetimi A.Ş. vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.