Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/4542 K.2021/3711

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.11.2016 tarih ve 2016/899 E- 2016/817 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi’nce verilen 09.11.2018 tarih ve 2017/3554 E- 2018/2382 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, menfi tespit ve ipoteğin fekki istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu kabul edilerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, gerekçede belirtildiği şekilde işlem yapılması için dosyanın ilk derece mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

HMK. 362/1-g maddesinde; HMK 353. maddenin birinci fıkrasının a bendi kapsamında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı, HMK 353/1-a maddesinde, ilk derece mahkemesince uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması halinde, bölge adliye mahkemesince dava esası incelenmeden, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın gönderilmesine kesin olarak karar verileceği düzenlenmiştir.

Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi'nin, ilk derece mahkemesinin usulden red kararına karşı yapılan istinaf başvurusu hakkında verdiği kararın temyizi mümkün olmadığından temyiz isteminin reddi gerekmiştir.