Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/5400 K.2021/6249

Taraflar arasında görülen davada Marmaris 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26.11.2019 tarih ve 2019-267/309 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıdan 95 m3 hazır beton alındığını, bedelinin çek ile ödendiğini, buna rağmen davalı tarafça takip başlatıldığını, usulsüz tebligat yapılarak takibin kesinleştiğini, davalı tarafından düzenlenen faturalar ve sevk irsaliyelerinin örtüşmediğini ileri sürerek, davacının takip nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile davalı aleyhine kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya 113 m3 hazır beton teslim edildiğini, sevk irsaliyelerinden durumun anlaşıldığını, davacıya 113 m3 karşılığı fatura kesildiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda davalı tarafından davacıya satılan 113 m3 hazır beton bedelinin 18.885.- TL olduğunun tespit edildiği, 15.000.- TL ödeme düşüldüğünde davacının davalıya 3.885.- TL borcu kaldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, Marmaris 1. İcra Müdürlüğü’nün 2014/322 Esas sayılı dosyası ile yapılan icra takibinden dolayı davacının davalıya 3.885,00 TL borçlu olduğunun, bakiye miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.