Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/5722 K.2021/3635

Taraflar arasında görülen davada Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01.03.2019 tarih ve 2017/136 E. - 2019/130 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.03.2020 tarih ve 2019/1196 E. - 2020/354 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı Sarılar Şirketi arasında 25.06.2015 tarihli 5.500.000 TL limitli Genel Ticari Kredi Sözleşmesi imzalandığını ve kredi sözleşmesine istinaden anılan şirkete muhtelif tarihlerde parçalar halinde kredi kullandırıldığını, davalıların kredi sözleşmesini müşterek borçlu-müteselsil kefil sıfatıyla imzaladıklarını, asıl borçlunun kredi borçlarını zamanında ödememesi üzerine hesaplarının kat edildiğini, ihtarnameye rağmen davacı bankanın alacağının ödenmemesi sonucu takip başlattığını, borçluların takibe itiraz ettiklerini, itirazların haksız olduğunu ileri sürerek davalıların itirazlarının iptaline, icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, kefalete ilişkin yasal koşulların oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davalıların kefaletlerinin 6098 sayılı TBK'nın 583. maddesindeki yasal düzenlemeye uygun ve geçerli olduğu, davacı banka ile dava dışı şirket arasında 26.09.2016 tarihli kat ihtarnamesine konu borcun geri ödenmesi için 11.11.2016 tarihli kredinin yeniden vadelendirilmesi protokolü imzalandığı, dava dışı şirket tarafından borcun protokol hükümlerine göre de geri ödenmediği, protokolde açıkça kabul edildiği üzere bankaca kat edilen 5.811.243,74 TL alacağa geri dönüldüğü, 8.549,42 TL olan kısmi geri ödemenin TBK'nın 100. maddesi uyarınca mahsup edildiği,

buna göre bankanın 5.822.091,39 TL asıl alacak, 600.322,31 TL işlemiş faiz alacağı, 21.466,70 TL gider vergisi alacağı olmak üzere toplam 6.443.880,04 TL alacağının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davalıların itirazlarının 5.822.091,39 TL asıl alacak, 600.322,31 TL işlemiş faiz, 21.466,70 TL gider vergisi olmak üzere toplam 6.443.880,04 TL üzerinden iptaline, takibin bu miktar üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren % 32 oranında temerrüt faizi uygulanmasına, hükmolunan alacağın % 20’si oranında hesaplanan 1.288.776,008 TL icra inkar tazminatının davalılardan müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

fazlaya dair istemin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi ile aynı gerekçe ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olmasına, protokol imzalanmadan önce davacının gönderdiği kat ihtarında belirtilen meblağın esas alınarak hüküm kurulmuş olmasına ve kat ihtarından sonra işlemiş temerrüt faizinin asıl alacağa dahil edilmemesinin yerinde olmasına göre Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.