Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/606 K.2020/4645

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 02.04.2018 tarih ve 2017/54 E- 2018/119 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.10.2019 tarih ve 2018/1555 E- 2019/1083 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin İngiltere’de kurulmuş, dünyanın en büyük GSM operatörlerinden biri olduğunu, Türkiye'de adına tescilli “iş ortağım”, “işyerim cebimde”, “benim işim”, “benim işim mega”, “benim işim süper” ibareli markalarının bulunduğunu, davalı şirketlerin ise bu markayla iltibasa yol açacak derecede benzer olan “Türk Telekom işyerim+” ibaresinin tescili için diğer davalı kuruma başvurduğunu, 2016/06080 numarası verilen başvuruya müvekkilince yapılan itirazın davalı kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu,

zira dava konusu başvuru ile müvekkilinin itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, başvurunun tescili halinde müvekkilinin seri markalarından biri olarak algılanacağını, davalıların müvekkili markalarının itibarından haksız avantaj elde edeceğini, markaların ayırt edici karakterine zarar vereceğini, haksız rekabete yol açılacağını ileri sürerek, YİDK’in 2016-M-11362 sayılı kararının iptaline, tescili halinde dava konusu markanın hükümsüzlüğüne ve sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirketler vekili, müvekkillerine ait başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde bir benzerliğin bulunmadığını, davacı markalarının ayırt ediciliğinin zayıf olduğuna ve başvuruya yeterli ayırt ediciliğin katıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu "Türk Telekom İşyerim+" ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, başvuruda yer alan "Türk Telekom" ibaresinin ayırt ediciliği sağladığı, başvuru konusu işaret ile davacı markaları arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun da bulunmadığı, dava konusu başvurunun kötü niyetli yapıldığının da kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.