Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/6175 K.2021/4549

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.05.2017 tarih ve 2014/517 E. - 2017/396 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi’nce verilen 03.06.2020 tarih ve 2018/197 E- 2020/546 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarıyla 72.070,00 TL'dir. Dava, davacı tarafından davalı aleyhine başlatılan 77.100,00 TL tutarlı icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüyle takibin 65.000,00 TL asıl alacak üzerinden devamına karar verilmiş, karara karşı davalı vekilince yapılan istinaf başvurusu ise esastan reddedilmiştir. Davalı vekilince başvurunun esastan reddine dair karara karşı temyize başvurulmuşsa da davalı aleyhine hükmedilen tutarın temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yönde karar verilebileceğinden, davalı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.