Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/6634 K.2020/4071

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 09.11.2017 tarih ve 2017/675 E- 2017/1247 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.07.2020 tarih ve 2020/525 E- 2020/486 K. sayılı ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette hissedar olduğunu, faaliyetlerle alakalı müvekkiline bilgi verilmediğini, şirketin basiretli şekilde yönetilmediğini, örtülü kâr transferi yapıldığını, bilgi alma ve inceleme talebinde bulunulduğunu ancak bilgi verilmediğini, 23.05.2017 tarihli genel kurulunda özel denetçi talebinin dile getirildiğini, ancak talebin reddedildiğini ileri sürerek özel denetçi tayinini talep ve dava etmiş, 01.10.2019 tarihli dilekçeyle 6100 sayılı TTK’nın 442/3 maddesi kapsamında talepte bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı vekilinin 01.10.2019 tarihli talebinin ise 20.01.2020 tarihli ek kararla reddine karar verilmiştir.

Ek karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin istinaf başvurusunun, 6100 sayılı HMK'nın 341, 391/3 ve 394/5 maddelerinde düzenlenen istinafa tabi olmayan kararlardan olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK'nın 352. maddesi gereğince usulden reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, 14.07.2020 tarih ek karar ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine ilişkin kararın HMK’nın 352. maddesi uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle HMK’nin 346/1 maddesi gereğince davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ek kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen ek karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, 6100 sayılı HMK’nın 352. maddesi uyarınca verilen usulden red kararına karşı davacı vekilince ileri sürülen temyiz istemine ilişkin olarak, HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda, Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararda, hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.