Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/6838 K.2022/907

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20.01.2020 tarih ve 2016/1375 E- 2019/1139 K. sayılı ek kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nce verilen 03.06.2020 tarih ve 2020/368 E- 2020/458 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ile aralarında satış noktası sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede belirlenen satış kotasının dolmayacağını, sözleşmenin haklı nedenler ile feshedildiğini ileri sürerek münhasır satış ve reklam bedeli yönünden 118.000,00 TL alacaklarının tahsili için başlatılan takipte itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesine tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafça yapılan feshin haklı fesih niteliğinde olduğu, sözleşmenin feshedilmiş olması sebebiyle sözleşmenin 19. Maddesi gereğince davalıların aldıkları münhasır satış ve reklam yeri bedeli ile davalı tarafa bırakılan soğutucuları iade etmesinin gerektiği, davalıların 27/03/2012 tarihi itibariyle temerrüde düştüğü, icra takibinden sonra davalıların takipte talep edilen soğutucuları davacı tarafa iade ettiği, davacının davalılardan talebi doğrultusunda 118.000,00 TL asıl alacak ile bilirkişi tarafından hesaplanan 57.153,22 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 175.153,22 TL alacaklı olduğu, bu miktar üzerinden icra takibine yapılan itirazın haksız ve yersiz olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

20/01/2020 tarihli ek karar ile, davalılar vekili tarafından 17/01/2020 tarihli dilekçe ile istinaf yoluna başvurulduğu ve dilekçenin 2020/14 istinaf no ile kaydı yapıldığı, mahkemenin 05/11/2019 tarihli gerekçeli kararının davalı vekiline de 01/12/2019 tarihinde elektronik tebligat ile tebliğ edildiği, istinaf başvurusunun 2 haftalık yasal sürede yapılmadığı gerekçesiyle davalılar vekilinin istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek kararı, davalılar vekili istinaf etmiştir.

Bölge adliye mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, süresinden sonra yapılan istinafın reddine dair mahkeme ek kararının yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.