Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/6929 K.2022/194

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 12.12.2018 gün ve 2018/242 - 2018/460 sayılı kararı reddeden - onayan Daire'nin 29.06.2020 gün ve 2019/5266 - 2020/3253 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü: Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 5219 sayılı Kanun ile değişik 440/III-1'inci maddesi uyarınca 01.01.2020 tarihinden itibaren karar düzeltme sınırı 24.174,08 TL’ye yükseltilmiştir.

Davacı vekili, davalının müvekkilinin tasarımına tecavüzünün tespitini, önlenmesini, 10.000.- TL maddi, 5.000.- TL manevi tazminatın tahsilini istemiş, mahkemenin 11.03.2013 tarihli tecavüzün tespiti ile önlenmesi talebinin kabulüne, tazminat istemlerinin reddine dair karar davalı yanca temyiz edilmeyip sadece tazminat istemlerinin reddine yönelik olarak davacı tarafından temyiz edildiğinden tecavüzün tespiti ve menine dair hüküm kesinleşmiştir.

Bu kez mahkemece tazminat isteminin kısmen kabulü ile 1.477,08 TL maddi, 3.000.- TL manevi tazminatın tahsiline dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 29.06.2020 tarih ve 2019/5266 E.- 2020/3253 K. sayılı ilamı ile davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar verilmiştir.

Bu ilama karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuş ise de tecavüzün tespit ve men’ine dair hükmün kesinleşmiş olması gözetildiğinde mahkemece kabul edilen maddi ve manevi tazminat miktarı yukarıda anılan Kanun hükmü uyarınca karar düzeltme sınırının altında kaldığından davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddi gerekmiştir.