Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/7456 K.2020/5359

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Tüketici Mahkemesi'nce verilen 10.05.2018 tarih ve 2016/947 E- 2018/217 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine-kısmen kabulüne dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nce verilen 03.03.2020 tarih ve 2018/3171 E. - 2020/402 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, davacının icra takibine konu borçtan dolayı sorumlu olmadığına ilişkin menfi tespit istemine ilişkindir. 6100 sayılı HMK’nın “Temyiz Edilemeyen Kararlar” başlığını taşıyan 362/1-a maddesiyle, Bölge Adliye Mahkemelerince verilen ve miktar veya değeri 40.000,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin olarak verilen kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulamayacağı hüküm altına alınmıştır. Bu miktar, karar tarihi olan 03.03.2020 tarihi itibariyle 72.070,00 TL’dir.

Davacı tarafından temyize konu edilen miktarın toplam 71.182,45 TL olduğu nazara alınarak anılan miktarın yukarıda yazılı madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesi'nce bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin davaya ilişkin karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.