Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/1705 K.2022/5935

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04.02.2019 tarih ve 2017/272 E. - 2019/32 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.12.2020 tarih ve 2019/758 E- 2020/1171 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "PEROS" esas unsurlu 2016/73645, 2016/73642, 2016/73640, 2016/61254, 2014/101556, 2014/07265, 2013/105213, 2011/97969, 2010/70985, 2010/13907, 2006/65583, 2001/28201, 2001/17090 numaralı markaların maliki olduğunu, müvekkilinin bu kez 2016/61254 numaralı ve "peros" ibareli başvurusunun, davalı şirketin 99/010087, 2002/27866, 2003/09497 sayılı/başvuru numaralı ve "domestos+şekil", "domestos ox+şekil", "domestos+şekil" ibareli markalarıyla karıştırılma ihtimalinin bulunduğu gerekçesine dayanılarak yaptığı itirazı sonucunda,

diğer davalı Türkpatent YİDK'nın 2017-M-4281 sayılı kararı ile nihai olarak kabul edilerek başvurunun reddedildiğini, oysa redde mesnet gösterilen markaların zayıf markalar olduğunu, ambalajın ve şişe şeklindeki markanın ayırt ediciliğini yitirdiğini, müvekkilinin markası ile redde mesnet gösterilen davalı şirket markalarının benzer olmadığını, karşı taraf markaları ile müvekkilinin markalarının yıllardır piyasada beraber bulunduğunu ve herhangi bir iltibasın oluşmadığını ileri sürerek, davalı Türkpatent YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, tarafların markalarının benzer olduğunu, davacının markasının müvekkilinin logo ve markasının taklit edilmesi suretiyle oluşturulduğunu, “Peros” kelimesinin elips içine yerleştirilerek mavi, beyaz ve kırmızı renk kompozisyonu içinde tasarlanmasının, şişenin genel şekli ve renk kompozisyonu seçiminin, elips şeklin lacivert renk ile doldurulmasının ve yana yatık olarak tasarlanmasının, “ultra kıvamlı” ve “ultra yoğun” yazılarının konumunun ve bunların altındaki kırmızı şeritlerin dikkate alındığında, markaların genel intiba ile kolayca göz yanılgısına neden olabileceğini,

müvekkilinin mallarının 3. sınıf hijyen ürünlerindeki dünya çapındaki tanınmışlığı da dikkate alındığında, davacı markasının reddedilmesinin ve YİDK kararının son derece yerinde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının "Peros+şekil" ibareli başvuru markası ile davalı firmanın "Domestos+şekil" ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğin bulunmadığı,

taraf markalarındaki şişe şeklinin ulaşılması zor alanlara ulaşmak için özel bir işlevinin olması ve bu işlevin farklı markalardaki ürünler için yaygın kullanıma konu bulunması nazara alındığında, görsel olarak “Peros” ve “Domestos” ibareleri nedeniyle birbirlerinden ayrılmasının mümkün olacağı, taraf marka işaretlerindeki asli unsurların bir parçası olan “Peros” ve “Domestos” kelimelerinin birbirlerinden farklı kelimeler olduğundan, markaların anlamsal olarak da benzemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, Türkpatent'in 2017-M-4281 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmiş, karara karşı davalılar vekilleri istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı gerekçesiyle davalı şirket ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı kurum vekili, kararı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.