Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/2693 K.2021/3289

Taraflar arasında görülen davada Ankara 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.01.2019 tarih ve 2018/705 E- 2019/9 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 20.11.2020 tarih ve 2019/509 E- 2020/1030 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, iş sözleşmesinin sona ermesinden sonraki dönemde rekabet yasağının ihlalinden doğan 5.000,00 EURO cezai şart alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 20.11.2020 itibariyle Bölge Adliye Mahkemesi temyiz kesinlik sınırı 72.070,00 TL olup bu meblağın altında kalan hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a. bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu, Bölge Adliye Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 1.000 EURO alacağın davalıdan işleyecek faizi ile tahsiline karar verildiği ve davacı açısından reddine karar verilen 4.000 EURO (13.182,40 TL) ve davalı açısından kabulüne 1.000 EURO (3.295,60 TL) alacağın temyiz sınırı altında kaldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, taraf vekillerinin temyiz isteminin miktar yönünden ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.