Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/2694 K.2022/6957

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11.10.2017 tarih ve 2017/77 E. - 2017/365 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.12.2020 tarih ve 2019/793 E. - 2020/1145 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının "ÇİZİ" markasıyla "ÇİZİ" ibaresini içeren özel ambalaj kompozisyonunun sahibi olduğunu, anılan biçimi de içeren "ÇİZİ+Şekil" ibareli 176632, 187595, 178325 sayılı markalarının bulunduğunu, davalı şirketin anılan tescil belgelerinde ve fiili kullanıma konu ambalajlarda görünen ürünlerin biçiminin ayırt edilemeyecek derecede benzerini içeren ürünü tasarımının tescili için 25.11.2015 tarihinde 2015/07928-3 sayılı tasarım başvurusunu yaptığını, başvuru konusu tasarımın davacının fiili kullanımına ve markalarına konu ürün biçimleri karşısında yenilik ve ayırt edicilik kriterlerini taşımadığını,

bu gerekçe ile başvuruya yaptıkları itirazın davalı Kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, alınan kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2016-T-703 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescil olunan tasarımın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili, kararın usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu tasarım başvurusunun yeni ve ayırt edici olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacının itirazında dayandığı belgelerdeki ürün biçimleri karşısında müvekkili tasarımının yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını taşıdığını, genel izlenim olarak farklı bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu tasarım başvurusunun yenilik ve ayırt edicilik vasıflarını taşımadığı, dolayısıyla YİDK kararının yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK'in 2016-T-703 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescil olunan 2015/3728-3 sayılı tasarımın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiş, kararı davalı kurum vekili istinaf etmiştir.

İstinaf mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu, istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, ilk derece mahkemesince gerek kararın gerekçe bölümünde gerekse de hüküm kısmında, tasarımın numarasının 2015/3728-3 olarak yazılması doğru değil ise de anılan yanlışlığın, HMK'nın 183. maddesi kapsamında maddi hata niteliğinde olması karşısında, bu yanlışlığın giderilmesi için resen ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiş, kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.