Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/3459 K.2022/8730

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 09.05.2019 tarih ve 2014/1500 E. - 2019/442 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.02.2021 tarih ve 2019/1994 E. - 2021/169 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle duruşma için belirlenen 06.12.2022 günü hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması

ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, Nakliyat Abonman Sigorta Poliçesinden kaynaklanan tazminat istemi ile şimdilik 30.000,00 TL’nin tahsili istemine ilişkin kısmi dava olup, davacının talep edebileceği tutarın azami hasar tutarı olarak fatura bedeli olan 18.525 USD olduğu ve bu tutarın dava tarihindeki T.C Merkez Bankası efektif satış kuru karşılığının 18.525x2.325=43.070,62 TL olmasına göre, karar tarihi olan 11.02.2021 itibariyle Bölge Adliye Mahkemesi temyiz kesinlik sınırı 78.635,577 TL olup bu meblağın altında kalan hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a. bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu, mahkemece davanın reddine karar verildiği,

davacının talep ettiği tazminat tutarının temyiz kesinlik sınırı altında kaldığı anlaşılmaktadır. 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.