Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/3599 K.2022/7756

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20.11.2018 tarih ve 2015/1142 E. - 2018/1189 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.02.2021 tarih ve 2019/706 E. - 2021/218 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ticari alacağının ödenmesi amacıyla davalıya keşide ettiği ihtarnamenin sonuçsuz kalması nedeniyle cari hesap bakiye alacağının tahsili için başlatılan icra takip dosyasında davalının alacağın 12.233,44 TL'lik kısmını kabul ettiğini ve ferileri ile birlikte dosyaya ödediğini, kalan 133.042,88 TL'lik kısma haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, kısmi itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında 25.02.2013 tarihli tedarik sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin ilgili hükümleri ve ticari teamüllere uygun olarak davacıya iade faturaları düzenlenerek tebliğ edildiğini, davacının söz konusu faturaları defterlerine işlemekten kaçındığını ve iade ettiğini, davacının sözleşmede belirtilen yükümlülüklerini süresinde ve tam olarak yerine getirmediğinin taraflar arasındaki e-mail, fax gibi yazışmaları ve tanık beyanları ile sabit olduğunu, müvekkilinin borcu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davacı ile davalı-davalı ile birleşen DiaSa şirketi arasında tedarik sözleşmesinden kaynaklanan cari hesabın oluştuğu, davacı kayıtlarında toplam alacak miktarı 246.196,18-TL görülmesine karşın incelenen davalı kayıtları ile burada yer almayan 4.617,02-TL ve 49.197,02-TL'nin tenzili suretiyle davacının bakiye alacağının 192.382,14-TL olarak tespit edildiği gerekçesiyle taleple bağlılık kuralı gereğince davanın kabulüne, alacak likit ve itiraz haksız olduğundan alacağın %20 'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı ile Diasa A.Ş.'nin davacı aleyhine düzenlediği fiyat farkı, indirim, reklam, palet çalışması, açılış ürünü açıklamalı 22 adet toplam 319.313,59 TL tutarlı faturaların dayanağı ispatlanmadığı, davalı vekili söz konusu faturaların davacıya tebliğini sağlayan şirketlerden tebliğ belgeleri araştırılmadan hüküm kurulduğunu istinaf sebebi yapmış ise de bu faturaların düzenlenip davacıya tebliğ edilmiş olmasının davacı aleyhine değerlendirilemeyeceğinden tebliğ hususunun araştırılmamasının sonuca etkili olmayacağı, davacı alacağının fatura ve açık hesaba dayalı likit alacak olduğundan inkar tazminatı koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.