Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/3753 K.2022/5462

Taraflar arasında görülen davada Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 09.11.2020 tarih ve 2020/357 E. - 2020/682 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süresi içinde, davacı vekilinin ise süresi dışında verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirkette 04/10/2005-13/02/2014 tarihleri arasında üretim planlama uzmanı olarak çalıştığını, iş akdini kendi rızası ile sonlandırdığını, iş akdinin sona ermesinden sonra iki yıl süre ile haksız rekabet yapmama yükümlülüğü bulunmasına rağmen davalının aynı sektörde faaliyet gösteren başka bir şirkette çalışmaya başlayarak bu hükmü ihlal ettiğini ileri sürerek, 13.000.-TL cezai şartın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalının, davacı şirkette üretim planlama uzmanı olarak görev yaptığı, çalıştığı pozisyon itibariyle işverenin yaptığı işler hakkında bilgi sahibi olacak konumda bulunduğu ve müşteri çevresi yahut üretim sırlarını bildiği yahut bilmesi gerektiği, sözleşmeyle davalının rekabet etmeme yükümlülüğü altına girdiği,

sözleşmede her ne kadar bu yükümlülük yer ve zaman itibariyle sınırlandırılmamış olsa da, somut olaya uygulanması gereken TBK’nın 445/2. hükmü ve davalının davacı şirketteki işinden ayrıldıktan 5 ay sonra davacı ile aynı işkolunda faaliyet gösteren ve aynı ilde bulunan başka bir firmada işe girdiği gözetildiğinde davalının rekabet etmeme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin kabulü gerektiği, davacı yanca 13.000 TL cezai şart talep edilmişse de kararlaştırılan bu cezai şartın fahiş olduğu bu nedenle cezai şart tutarında %50 oranında takdiri indirim yapıldığı gerekçesiyle,

davanın kısmen kabulü ile 6.500,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-) Mahkeme hükmü davacı vekiline 29.03.2021 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı vekilince, kanunda öngörülen temyiz süresi içinde herhangi bir başvuru yapılmamış, davacı vekili, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin 04.04.2021 tarihinde kendisine tebliği üzerine 21.04.2021 tarihinde katılma yoluyla temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Bu hale göre, katılma yoluyla temyiz isteminin 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 maddesi hükmü gereği uygulanması lazım gelen mülga 1086 sayılı HUMK’un 434. maddesinde belirtilen 10 günlük yasal süre geçtikten sonra yapıldığı görülmektedir.

Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-) Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.