Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4225 K.2021/6715

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 17.10.2017 tarih ve 2017/24 E- 2017/926 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi’nce verilen 21.03.2019 tarih ve 2018/926 E. - 2019/423 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarile 58.800.-TL'dir.

Dava değeri, fazlaya dair haklar saklı tutularak 1.600,00 TL olarak belirlenmişse de yargılama kapsamında dosyaya sunulan bilirkişi raporuna göre davacının bankaya toplam 6.488,88 TL borcunun bulunduğu belirtilmiş olup tespit edilen bu meblağın yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.