Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4360 K.2022/8661

Taraflar arasında görülen davada Elazığ 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.11.2019 tarih ve 2019/356 E- 2019/289 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 04.12.2020 tarih ve 2020/947 E- 2020/1237 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, davacının kredi talebinin, davalı bankanın sistemine hataen işlendiği savunulan kayıttan dolayı reddedilmesi üzerine açılan tazminat talebine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 04.12.2020 itibariyle temyiz kesinlik sınırı 72.070,00 TL olup bu meblağın altında kalan hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu, davacının fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak ve tahkikat sonunda artırılmak üzere 100,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 15.100,00 TL üzerinden dava açmış olduğu, ilk derece mahkemesince verilen davanın reddine dair karara yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddedildiği, davacı vekilinin temyize getirdiği miktarın temyiz sınırı altında kaldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu karar verilebileceğinden, davacı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.