Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4372 K.2022/6153

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 46. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02.12.2010 tarih ve 2010/155 E. - 2010/462 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 01.03.2004-31.05.2005 tarihleri arasını kapsayan bir taşıma sözleşmesinin imzalandığını, davalının taşıma ücreti borcunu ödememesi üzerine 28.06.2004 tarihli ihtarname ile müvekkili tarafından sözleşmenin feshedilip (97.225.018.453) TL’nin 7 gün içinde ödenmesinin istendiğini, davalının borcunu ödememesi üzerine girişilen icra takibinin haksız itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek, itirazın iptalini ve %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı ve esas yönünden davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dinlenen davacı tanığının ödemeler için sözleşme istediğini, yetkili şahsın imzası olmayan sözleşme ibraz edilmesi nedeniyle bakiye alacağın ödendiği, fark faturasının ise iade edildiğini, davacı şirket yetkilisinin de katıldığı toplantının Mayıs ayında yapıldığını, buna göre davalı şirket yönetici veya çalışanları ile yapılan görüşmelerin, kötü niyetli ve oyalama amaçlı olduğu sonucuna varılamadığından zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.