KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2021/4763 E., 2022/2388 K.·Mahkemesi :ticaret Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Mart 2022
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 8. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 05.11.2019 gün ve 2017/184 -E 2019/1081-K sayılı kararı onayan Daire'nin 24.03.2021 gün ve 2020/2195 - E 2021/2807-K sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili; müvekkili şirkette genel müdür yardımcısı olarak iş sözleşmesine göre çalışan davalının, istifa etmek suretiyle işten ayrıldıktan sonra, hizmet sözleşmesinin 9. maddesindeki rekabet yasağına ilişkin düzenlemeye aykırı olarak müvekkili şirket ile aynı sektörde faaliyette bulunan dava dışı firmada çalışmaya başladığını ileri sürerek rekabet yasağı sözleşmesine aykırı davranışının tespiti ile bu aykırılık nedeniyle oluşan cezai şartın şimdilik 10.000.- TL’sinin tahsiline, haksız rekabet eyleminin tespitine ve men'ine karar verilmesini istemiş, 16.01.2018 tarihli ara karara istinaden 162.739,44 TL üzerinden harcı ikmal etmiş, 12.04.2019 tarihli dilekçe ile talep edilen miktar ıslah edilerek 152.299,92 TL’nin tahsilini istemiştir.
Davalı vekili, iş sözleşmesindeki rekabet yasağı maddesinin geçersiz olduğunu, TBK 444/2’deki şartların oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.
Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2021/4763, K. 2022/2388, 24 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama